Man's youth is a wonderful thing:
It is so full of anguish and of magic
But he never comes to know it as it really is,
untilIt has gone from him forever
- Thomas Wolfe

'Hoe verder je jeugd achter je ligt, hoe dichterbij hij is', zei Kader Abdolah eens. Door het schrijven van Zwaluwen heeft mijn jeugd een passende plaats gekregen. Ogenschijnlijk was er helemaal niets mis mee: opgroeien als een boerenzoon, het buitenleven, honderden hectares bos voor de deur, werken op de boerderij (waar ik overigens een groot hart voor had). Genoeg ruimte en vrijheid om je kinderlijke fantasie de vrije loop te laten. Onuitgesproken gespannen omgangsvormen binnen het gezin gooiden echter roet in het eten. En, zoals Thomas Wolfe hierboven verwoordt, je zult het niet in zijn ware hoedanigheid leren kennen voordat het helemaal achter je ligt, je jeugd.Toch liegt de waarneming en de beeldvorming van een kind niet. Het is door de ogen van het kind dat ik vroeger was, dat ik getracht heb een beeld te schetsen van een uitzonderlijke jeugd. Een verloren jeugd? Dat denk ik niet. Kinderen beschikken over de vindingrijkheid om er altijd wel iets van te maken. Achteraf levensfases tegen het licht houden om ze kritisch te beoordelen heeft weinig zin: je hebt alleen invloed op de dag van vandaag en morgen.

De titel Zwaluwen verwijst naar het meest harmonieuze element in ons ouderlijk huis. Mijn vader koesterde een respect en liefde voor deze trekvogels die elk jaar weer hun weg terug vonden naar onze stal. Zijn levensstijl kwam ook overeen met die van deze diertjes. Harde en eerlijke arbeid om de dag door te komen. Seizoenen van zaaien en oogsten. Werken op het eigen bedrijf tot een levensdoel verheffen en de wereld de wereld laten. Een bij tijd en wijle vrolijke, levenslustige man die met het toenemen van de jaren helaas de depressiviteit waar hij aan ten prooi viel niet ongedaan kon maken. Een man ook met een bepaalde mystiek.Het boek wordt voor mij dan ook gedragen door deze vaderfiguur, een man met wisselende stemmingen die onbewust zijn stempel drukt op het gezinsleven. Gezien door de ogen van een kind, maar met de comfortabele kennis van de achteromkijkende volwassene, geef ik fragmentarische beelden uit mijn jeugd die tezamen toch een eenheid vormen. Gaan niet alle romans over het contact tussen mensen of het uitblijven daarvan? Zwaluwen vormt daarop geen uitzondering.