Roman in foto's

Tonia stond even stil bij de waterkant om het beeld van de kunstenaar Eldh te bewonderen. Ze droeg haar roze, laag uitgesneden jurk, die ze pas na lang aandringen van Carl had aangedaan. Carl zag haar naderen. 'Welke steden zou je de komende weken willen bezoeken?' vroeg Carl, met zijn hand in de binnenzak van zijn zomercolbert. 'Parijs, Amsterdam' waarom vraag je dat?' 'Hoe zou je het vinden om daar als getrouwde vrouw rond te lopen?' Carl ging staan en haalde een klein pakje uit zijn jaszak.

Carl legt zijn hand in die van haar. 'Zo zaten we ook ooit in café Söderberg. Weet je dat nog?' 'Wanneer was dat dan?' vraagt Carl. 'Die eerste zomer. We hadden net dat tweedehands bankstel gekocht bij die chique mevrouw in Östermalm.' 'Die chique mevrouw in Östermalm,' lacht Carl, 'dat lijkt wel een pleonasme'.

Op de terugweg gingen ze altijd op een van de bankjes aan de waterkant naar de zonsondergang zitten kijken. De eeuwenoude gebouwen op Riddarholmen toonden zich op hun mooist in de zwakker wordende gloed van de ondergaande zon. Vissersbootjes voeren voorbij en zeemeeuwen lieten zich meevoeren door de wind.'Dit is de mooiste plek op aarde, Carl,' sprak Tonia.

Het station doet Per even denken aan een scène uit 'Schindler's List', waarin een treinvol joden bij een geïmproviseerd station gesommeerd wordt uit te stappen. Het oude stationsgebouw is opgetrokken uit hout. De brede betonnen perrons liggen er verweerd bij. Er stappen maar enkele mensen uit in Avamaa. Het merendeel van de passagiers zal wel doorreizen naar de eindbestemming: Paldiski.

Zijn tranen vallen op de marmeren plaat. Ze vullen de groeven, zoals regenwater dat doet tijdens een nachtelijke bui als er niemand is. Alle seizoenen laten hier hun sporen na. Jaar na jaar. Net als andere nabestaanden staat hij hier nu een ogenblik stil bij dit monument. Daarna gaat ook hij weer verder met zijn leven. Als hij zijn mobiele telefoon niet uitgeschakeld had, zou Astrid hem nu kunnen bellen om hem daaraan te herinneren.

Zevenentwintig jaar geleden moet zijn moeder over het dek van een soortgelijke boot hebben gelopen. Hier, op dezelfde route. Met een heel leven achter zich en vervuld van een vurig verlangen om een nieuw leven op te bouwen. Zonder zekerheid van slagen alles inzetten op één enkele kans. Durven te vertrouwen op dat oergevoel dat misschien ieder mens wel in zich heeft, maar waar slechts zo weinigen zich volledig aan over wagen te geven.