Column

Halfweg

Het wordt er niet minder druk op de laatste tijd, op de Nederlandse snelwegen. Je hebt net een belangrijke afspraak naar tevredenheid afgerond en rijdt mentaal op cruise control terug naar huis. Gelukkig: weekend. Je vraagt je af hoe je de week weer doorgekomen bent. Je vrouw is ook aan vakantie toe. Een weekje Tenerife staat voor de deur, zonder de kleine welteverstaan. Die blijft bij opa en oma. Kan de auto ook meteen naar de garage voor die deuk. Handig die leaseconstructie; het is niet jouw last.

Je hebt in de lange uren onderweg een overlevingscode ontwikkeld. Die stelt je in staat zorgen die alsmaar de kop opsteken, op een rustig plekje in je hoofd te parkeren. Het zijn de verplichtingen die je middels een serie handtekeningen bent aangegaan om je levensstijl te consolideren. De eerste hypotheek en de leningen. De prijs die betaald dient te worden. De universele prijs.

Je vader kon je jaren geleden altijd zorgelijk voorhouden dat deze weg geen afslagen kende. Tot aan het pensioen zat je hieraan vast. Maar de meerwaarde van je huis geeft weer wat lucht. Je bent geen waaghals; iedereen doet het.

De klok in het dashboard vertelt je dat enige haast geboden is. Zo dadelijk neem je een afrit voor een sluiproute om de grootste drukte te vermijden. De non-verbale boodschap van de juffrouw van het kinderdagverblijf was gisteren heel duidelijk: niet meer te laat komen. Op vrijdag is de verkeerschaos altijd het grootst. Nog één afslag en je kunt van de snelweg af.

Op Tenerife ben je er straks even lekker uit. En zoals gezegd: jullie kind is bij je pa en ma. Je gaat met vrienden die getuige waren op jullie huwelijk. Ook mensen die hard ploeteren; hij internationale baan, zij het visitekaartje van een uitgeverij. Kinderloos, maar al wel aan het denken gezet door de immer tikkende klok. Binnen het jaar moet je bij hen op kraamvisite.

Je slaakt een zucht. De afslag is over 300 meter. Halfweg. Nu even de druk op de ketel houden om de kinderjuf te behagen. Je haalt het. Je weet het zeker.

juni 2007