Column

Woord voor woord

De film spreekt me meer aan. Daar zie je de gezichten,’ betoogt de leerling tijdens de presentatie van het Book Film Project, waarbij verfilmde literatuur onder de loep genomen wordt. Sprekend voorbeeld van de aardverschuiving die momenteel plaatsvindt. Veel mensen worden nog steeds geïntrigeerd door een goed verhaal, maar laten zich het plot liever op een breedbeeldscherm ontvouwen. Ofschoon er nog wel gelezen wordt, vooral door vrouwen heb ik me laten vertellen, zijn literaire uitgevers zakelijk steeds meer afhankelijk van het megasucces van een enkele grote titel. Het tij keert zich op meerdere fronten tegen de literatuur. Waren er enkele jaren terug nog rubrieken in krant en tijdschrift als: De boekenkast van…, nu kun je wekelijks meekijken in de DVD-collectie van een of andere bekende Nederlander. Een boekenprogramma op TV moet absurd amusement opleveren met sprekende papegaaien en weer die bekende Nederlander.
De schrijvende media hebben ook een knieval gedaan voor de onontbeerlijke drang naar visualisering. Iedere krant heeft nu dagelijks op bijna elke pagina een opgeblazen foto met vier regels tekst eronder, waarbij de afbeelding het verhaal moet vertellen, niet het woord. Om maar te zwijgen van educatieve uitgevers. Wat die de laatste decennia aan structuren te grabbel hebben gegooid door de lay-out van populaire meisjestijdschriften te kopiëren moet straks allemaal in nieuw op te zetten moedermavo’s weer bijgeschaafd worden (alsof dat mogelijk is).

Mogen we verwachten dat het lezen in bed bij een schemerlampje het ooit nog eens gaat winnen van het internet, vraag ik me hier achter mijn computer af terwijl de gedownloade muziek vanuit mijn zoons slaapkamer doorklinkt naar de zolder?
Natuurlijk. Je erbij neerleggen is je gewonnen geven. Gelukkig ziet u mijn gezicht niet, terwijl ik dit laatste typ.

maart 2005