Column

Mailbox oude stijl

Ik heb ze nog liggen, deels ingeplakt in een fotoalbum, deels opgestapeld in een oude schoenendoos. De brieven van en aan mijn vrouw uit onze verkeringstijd. Ik kon destijds kiezen: telefoneren met een vast toestel dat bij ons thuis in de woonkamer aan de muur hing of ik kon brieven schrijven. Dat laatste dan maar, als het persoonlijke zaken betrof. Het had wel iets, zo’n dikke envelop opentrekken, lange epistels lezen en de brief diezelfde dag nog beantwoorden (het liefst voor zes uur nog op de bus).

‘Brieven schrijven?’ zegt mijn dochter vol afkeer, alsof het met ganzenveren opgestelde perkamenten betreft die nog door de postduif bezorgd worden. Ja, brieven schrijven.

Gek, wat er in één generatie verloren kan gaan (en dit zeggende leg ik meteen mijn conservatieve inborst bloot). Een persoonlijke documentatie waar je bij het opruimen van de zolder toevallig op stuit en die je verdere aandacht dusdanig in beslag neemt dat de zolder als een slagveld achterblijft. Mission unaccomplished.

‘Je denkt toch niet dat ik een brief ga schrijven?’ Haar vriend is vier dagen ergens op excursie. Met de vaardigheid van een telefoniste zie ik haar een Sms-bericht intypen. Binnen een half uur zit ze vast en zeker achter haar computer. Email, msn. Schoenendoos wordt mailbox.
Het gekke is natuurlijk dat zij later die schoenendoos met herinneringen niet zal gaan missen. Dus wie ben ik om te oordelen dat dat straks voor haar een gemis is.

Love letters straight from your heart. Hvj. Cu soon. Keep us so near while apart.

Later worden ongetwijfeld al je foto’s van een periode van 10 jaar opgeslagen in een object ter grootte van één kubieke centimeter. Zouden ze dan ook die acht meter fotoalbums van mij kunnen comprimeren, vraag ik me af. Je kunt heel wat mb kwijt in een bejaardenwoning, dunkt me. Gelukkig maar.

oktober 2005