Column

Lady Diana

Onlangs was ik met mijn kameraad een weekend in Londen om onze levenslange vriendschap te vieren. Bayswater Road, aan de goede kant van de Theems, ten noorden van Hyde Park. De zebra’s voorzien van Look Left en Look Right-aanduidingen om onnodige slachtoffers te voorkomen.

We hadden al snel onze kroeg gevonden: The Champion, recht tegenover Kensington Palace, de vroegere residentie van Lady Diana. Een pub voor de jeugd, 18-jarigen en ouder welteverstaan: Engeland is niet strikt in hoeveel alcohol men drinkt, wel in vanaf welke leeftijd men dat doet. De sfeer zit er goed in. De drank maakt de tongen los en nationaliteiten vervagen.

Met uitzicht op de uitrit van Diana’s laatste thuis dwalen mijn gedachten zo nu en dan af naar ’s lands lieveling van een decennium terug. Een vrouw die een levenlang geworsteld heeft met tegenstellingen: (on)trouw, (on)geluk, (on)rust.

Aan de bar informeer ik hoe lang de kroeg er al is. ‘Die gaat zeker dertig jaar terug. Op zijn minst,’ meldt de barman, zijn tijd nemend voor het tappen van twee pints.
Diana moet dus op een zaterdagavond door haar open autoraam de bruisende jeugd in The Champion gehoord hebben. Zelf op weg naar een of ander statig witteboordenfeest, altijd in de plooi, zich voortbewegend in een protocollair bestaan. Zou ze en passant ooit met afgunst een blik naar binnen hebben geworpen? Op al die maatschappelijke middenklassers en wat dies minder zij? Had ze niet veel liever tot deze sprankelende jeugd behoord in haar jongere jaren? Een leven in de anonimiteit, wachtend op een dubbeldekker bij Marble Arch, een tatoeage overwegend of sms-berichten lezend in een overvolle metro. In de gedachten van de jongeren om me heen zal ze geen rol meer spelen. Zij waren immers tien toen ze stierf. Het decor blijft in tact, er verschijnen alleen andere spelers.

Ik werk me door de meute heen met twee halve liters bier. Ik ben oud genoeg om de vader te zijn van de meeste cafébezoekers om me heen. Twee Nederlandse maten, samen 100 jaar oud, een paar dagen op stap. Er zijn schrijvers die wagen er een roman aan.

mei 2007