
Home
Nico de
Beer
Column
Actueel
Zwaluwen
.. fragment
.. recensies
Overtocht naar Zweden
..
fragment
..
recensies
..
Ms Estonia
..
Roman in foto's
De laatste schakel
..
fragment
.. recensies
..
presentatie
Voor
scholieren
Email |
Column
I came upon a child of God
De ontberingen van het winterse buitenleven trotseren om een klein stukje
bos te redden. De helden van Schinveld konden het kappen niet voorkomen,
maar zadelden ons nationaal geweten wel op met het gegeven dat wij geen
idealistische cultuur meer kennen. Want zeg nou zelf: wanneer is er voor
het laatst in ons land op een dergelijke wijze een onbaatzuchtig standpunt
ingenomen? Bewonderenswaardig. Geruststellend ook om te zien dat dit
anno 2006 nog bestaat.
Ik moest echter denken aan de twee edities van Woodstock, die ongeveer
een miljoen jongelui uit alle lagen van de bevolking in hechte verbroedering
bijeenbrachten. Hun samenkomst werd gezien als een pleidooi tegen de
Vietnamoorlog. Ja, zelfs tegen de maatschappij in zijn geheel. Maar waar
zijn ze nu? De zonen van bankdirecteuren die de hasjpijp doorgaven aan
de dochters van fabrieksarbeiders, zijn in de voetsporen van hun vader
getreden. En de vrouwen met wie ze toen gemeenschap hadden, zagen 25
jaar later met (wellicht) wrange gevoelens hun dochters naar de tweede
editie van datzelfde Woodstock gaan.
‘We’ve got to get ourselves back to the garden’, zong Joni
Mitchell, geïnspireerd door het grootste pop festival ooit. Maar zoals een
babyzeehond zijn zachte vacht verliest, zo werpt de mens naar het schijnt zijn
idealen van zich af, om ondergedompeld te worden in een levensstijl die door
maatschappelijk aanzien bepaald wordt. Menige voormalige Groenlinks kiezer zag
door de jaren heen, parallel aan zijn career moves, zijn politieke voorkeur naar
rechts verschuiven. De hippies die volhardden in de alternatieve Woodstockcultuur
werden met argusogen opgenomen en buiten de maatschappij geplaatst.
Moeten we dus constateren dat idealisme even vergankelijk is als, laten
we zeggen, strakke buikspieren? De jongere generaties zijn meer individualistisch.
Te druk met zichzelf.
Hulde dan ook aan de helden van Schinveld. Zij stonden er toch maar mooi.
En het gaat daarbij niet om het behaalde resultaat. Het is de verbroedering
die telt. Ook al is de prijs een stukje bos.
januari 2006
|
 |
Eerdere columns (archief)
|
|