Home
Nico de Beer
Column
Actueel
Zwaluwen
.. fragment
..
recensies
Overtocht naar Zweden

.. fragment
.. recensies
.. Ms Estonia
.. Roman in foto's
De laatste schakel

.. fragment
.. recensies
.. presentatie
Voor scholieren
Email

Column

I came upon a child of God

De ontberingen van het winterse buitenleven trotseren om een klein stukje bos te redden. De helden van Schinveld konden het kappen niet voorkomen, maar zadelden ons nationaal geweten wel op met het gegeven dat wij geen idealistische cultuur meer kennen. Want zeg nou zelf: wanneer is er voor het laatst in ons land op een dergelijke wijze een onbaatzuchtig standpunt ingenomen? Bewonderenswaardig. Geruststellend ook om te zien dat dit anno 2006 nog bestaat.
Ik moest echter denken aan de twee edities van Woodstock, die ongeveer een miljoen jongelui uit alle lagen van de bevolking in hechte verbroedering bijeenbrachten. Hun samenkomst werd gezien als een pleidooi tegen de Vietnamoorlog. Ja, zelfs tegen de maatschappij in zijn geheel. Maar waar zijn ze nu? De zonen van bankdirecteuren die de hasjpijp doorgaven aan de dochters van fabrieksarbeiders, zijn in de voetsporen van hun vader getreden. En de vrouwen met wie ze toen gemeenschap hadden, zagen 25 jaar later met (wellicht) wrange gevoelens hun dochters naar de tweede editie van datzelfde Woodstock gaan.
‘We’ve got to get ourselves back to the garden’, zong Joni Mitchell, geïnspireerd door het grootste pop festival ooit. Maar zoals een babyzeehond zijn zachte vacht verliest, zo werpt de mens naar het schijnt zijn idealen van zich af, om ondergedompeld te worden in een levensstijl die door maatschappelijk aanzien bepaald wordt. Menige voormalige Groenlinks kiezer zag door de jaren heen, parallel aan zijn career moves, zijn politieke voorkeur naar rechts verschuiven. De hippies die volhardden in de alternatieve Woodstockcultuur werden met argusogen opgenomen en buiten de maatschappij geplaatst.
Moeten we dus constateren dat idealisme even vergankelijk is als, laten we zeggen, strakke buikspieren? De jongere generaties zijn meer individualistisch. Te druk met zichzelf.
Hulde dan ook aan de helden van Schinveld. Zij stonden er toch maar mooi. En het gaat daarbij niet om het behaalde resultaat. Het is de verbroedering die telt. Ook al is de prijs een stukje bos.

januari 2006

Eerdere columns (archief)