Column

De ontheemde autochtonen

Ze worden niet levenloos uit de Middellandse Zee gevist. Ook niet opgesloten in afwachting van hun uitzetting. Ze zitten gewoon in de schoolbanken, leerplichtig als ze zijn. Het zijn misschien je buurmeisjes of je neefjes. De kinderen uit de gebroken gezinnen. Vader en moeder maken het samen niet af, laten het erbij zitten. Soms begrijpelijk, altijd spijtig. De kinderen moeten ongevraagd migreren.

Nu zou je deze ex-echtgenoten kunnen onderbrengen in twee categorieën: zij die, kost wat kost, hun best blijven doen om de belangen van het kind te behartigen en zij die dermate in hun zoektocht naar geluk verloren raken dat het kind ver naar de achtergrond verdwijnt. De scheidslijn tussen deze twee is voor een buitenstaander soms dun, flinterdun. Je weet het namelijk niet, hoe mensen echt in elkaar zitten.

Wij, de buitenstaanders, kunnen alleen maar observeren. Zo zie ik in mijn wijk op een dag een man het naamplaatje bij zijn voordeur verwijderen met daarop de namen van zijn ex en haar kinderen. Alone again, naturally. De kinderen maken zich weer een nieuwe postcode eigen en fietsen voortaan vanuit school noordwaarts, het dorp uit.
Hoe moeten deze ontheemde autochtonen later in godsnaam ooit zelf een relatie op de been houden, vraag ik me dan af. Wordt in de toekomst de mislukte relatie iets erfelijks, zoals prostaatkanker? We weten het niet. Wel weet ik dat een kind maar één vader wil en één moeder. Geen buurtbusje vol met stiefmoeders, opa’s en oma’s, en gastbroertjes. Het kind vraagt er ook niet om de flexibiliteit en doortastendheid van een relatietherapeut aan de dag te moeten leggen. Alsof je dat van een kind mag verwachten. De genomen stappen van de ouders zuigen hem mee in the river of no return, waarvan de twijfelende ouders niet eens weten waar hij uitmondt. Water loopt altijd naar de zee. Laten we hopen dat het niet een zee van ellende is.

oktober 2005