Column

De hoogste tijd

In de film The Border uit 1982 speelt Jack Nicholson een grenswachter die zich het lot aantrekt van economische vluchtelingen aan de Amerikaans-Mexicaanse grens. Deze zomer moest ik aan die film denken toen ik in Salou het kat en muisspelletje zag tussen de politie en de Afrikaanse jongeren die op het strand hun prularia (zonnebrillen, horloges, petjes, etc.) aan de man proberen te brengen. Winkeliers aan de boulevard zien hun nering teruglopen door de illegale verkoop van deze zwarte lieden en seinen de politie in als deze weer met zwermen neerstrijken op het strand. Het afgebakende, regionale politiebeleid waar België midjaren negentig tijdens de Dutrouxzaak voor werd verguisd, blijkt ook nu nog elders in Europa zijn wortels te hebben. Met hun tassen ijlings op de rug geworpen sprinten de negers door het mulle zand voorbij het bord dat de gemeentegrens met Cambrils markeert. Home free! De politie van Salou zal eerst moeten samenspannen met die van Cambrils voordat ze hen echt bij het nekvel kunnen grijpen.

Is het vermakelijk of juist triest te constateren dat er in dat Europa van ons nog steeds dit soort bureaucratische drempels liggen? Moeten we de kant kiezen van de plaatselijke middenstand en deze jonge negers zien als lastige insecten of hoort het bij een vakantiecultuur in een land waar we stierengevechten ook gewoon voor lief nemen? Ik opteer voor het laatste. Laat die jongens toch ook een biertje pakken op jouw kosten in ruil voor een T-shirt met een vals merkteken.

De strandstoel waar ik in lig heb ik gekocht aan de boulevard. In het nabijgelegen restaurant gaan we vanavond eten. Ik kijk op mijn nieuwe Cartier horloge, dat nog onwennig om mijn pols zit. Het is de hoogste tijd om te gaan douchen.

september 2005